تحریف مهریه به قهریه

مهریه در جامعه ایران را که باید تورم زنانه نامید  از دو نظر تبدیل به

 کورتاژ ازدواج شده است یکی آنکه بسیاری از مردان به علت بالا

بودن مهریه توان ازدواج را ندارند و دیگر آنکه مردانی که دل به دریای

حماقت می زنند و فریب شعار متداول : "کی داده و کی گرفته "

را می خورند و تن به مهریه های توانگیر می دهند و در ابتدای زندگی

زناشویی خود با با سرکشی ها و مطالبه مهریه از سوی زن

 عندالمطالبه به عندالحبس و عندالقفس دچار می شوند برای همیشه

به کورتاژ ازدواج دچار می شوند.

راهکار کاوه: به نظر می رسد فقه و عرف و قانون در چیستی مهریه

هیچگونه غور و بررسی نکرده و دستور العملی فراگیر برای کنترل

مهریه یا پیشگیری از تبدیل عندالمطالبه زنان به عندالحبس مردان

ندارند. ولی کاوه دارد!

با تبدیل عندالمطالبه به عندالمرحله و والپلکان می توان این گره را

گشود. یعنی مهریه زن در ازدواج دائم برای یک عمر زندگی با مرد

بر قرار شده است پس زن نمی تواند در اصل ادعای عندالمطالبه

داشته باشد. زیرا با دریافت کامل مهریه خود هیچ تضمینی برای

یک عمر سازش وجود ندارد. مگر اینکه اصحاب فقه و عرف و قانون

مدعی شوند که مهریه بهای پرده بکارت باشد.

این ادعا پوچ است زیرا یک پرده بکارت هیچگاه ارزش مهریه های

آنچنانی را ندارد. وگرنه اگر اینطور بود این پرده گرانترین پرده  طبیعت

به شمار می رفت. در حالی که وجود فیزیکی پرده هیچ تضمین

و پشتوانه ای بر وجود بکارت و عفت واقعی زن نیست زیرا

بسیاری از روابط نامشروع زنان با دبگران از راهی غیر از روزنگاه

پرده بکارت صورت می گیرد. و حتی عده ای از زنان و دختران

که قبل از ازدواج پرده خود را از دست داده اند در هنگام ازدواج

با عمل جراحی پزشک پرده ای جایزین بازسازی می کنند.

و سر شوهران احمق را کلاه پرده ای می گذارند. و از این گذشته

وجود مهریه در ازدواجهای موقت یا دائمی که با بیوگان و بی پردگان

انجام می گیرد خود دلیلی بر این است که مهریه در ازدواج دائم نیز

بهای پرده بکارت نیست بلکه بهای یک عمر تعهد و زندگی مشترک است.

پس با این استدلال پرداخت مهریه به زن باید تابع شرایط پلکانی قرار

بگیرد. یعنی بر مبنای یک جدول تصاعدی معکوس میان سالهای زندگی

مشترک زناشویی با میزان مهریه قابل پرداخت به زن تناسبی پلکانی

برقرار شود.همچون وامهای پلکانی یعنی اگر به طور مثال سیصد سکه

طلا مهریه قرار می گیرد و این مهریه برای ۶۰سال زندگی زناشویی

به طور متوسط سالی پنج سکه از بابت مهریه به زن تعلق می گیرد

ولی از آنجا که این زندگی در آغاز از وضعیت زیبایی و جوانی و بکارت

زن برخوردار است و به مرور از این مزیت ها کاسته می شود پس بایستی

تقسیم میزان مهریه طی این سنوات عمر متفاوت باشد برای مثال

در پنج سال اول ازدواج میزان تقسیم بایستی بیشتر از ۵ سال دوم و

۵ سال دوم بیشتر از ۵ سال سوم و ..... باشد

برای مثال در این مهریه ۳۰۰ سکه ای در ۵ سال نخست ۱۰۰ سکه

 و در ۵ سال دوم ۷۰سکه و در ۵ سال سوم ۵۰ سکه و در ۵ سال

چهارم ۴۰ سکه و ....

این روش تقسیم بندی کاوه و این جدول تناوبی معکوس کاوه

تنها مشکل گشای بحران مهریه در ایران است.

زیرا در وضعیت کنونی با امضا سند مهریه فقط مرد

بدهکار مهریه به شمار می رود و زن متعهد هیچگونه بدهکاری به مرد

نمی شود. در حالیکه در قبال پذیرش مرد به پرداخت مهریه زن نیز

  در اصل متعهد به دادن خدمات یک زندگی زناشویی مادام العمر

است. در حالی که متولیان فقه و عرف و قانون در جامعه به نسبت و

تناسب طبیعی و منطقی که باید میان ارائه خدمات زن به مرد در قبال

دریافت مهریه برقرار باشد هیچگونه برنامه و تعریفی ندارد. و مردان

بدبخت فقط با یک امضا از نظر حقوقی بدهکار می شوند. بدون آنکه

تفاوتی میان این بدهکاری با سایر بدهکاریهای دیگر قرار گیرد. ....